325 Tymczasem spadła na nich niespodziewanie radość prawie nad
tłumacz angielskiego siły. Ale łączyły się z nią niepewność i zdumienie. Obaj nie mogli żadną miarą pojąć, jakim sposobem wiadomość o dzieciach przyszła z tej strony Afryki, to jest z Mombassa. Pan Tarkowski przypuszczał, że może wykupiła je lub wykradła jaka karawana arabska, która ze wschodniego brzegu zapuściła się po kość słoniową w głąb kraju i dotarła aż do Nilu. Słowa depeszy: „Dzięki chłopcu”, tłumaczyli sobie tak, że Staś zawiadomił kapitana i doktora listownie, gdzie się oboje z Nel znajdują. Wszelako wielu rzeczy niepodobna było odgadnąć. Natomiast pan Tarkowski rozumiał zupełnie jasno, że wiadomość nie tylko jest pomyślna, ale i bardzo pomyślna, gdyż inaczej kapitan i doktor nie odważyliby się budzić w nich nadziei i przede wszystkim nie wzywaliby ich do Mombassa.

Przygotowania do drogi trwały krótko i na drugi dzień po
otrzymaniu depeszy obaj inżynierowie wraz z nauczycielką Nel
znaleźli się na pokładzie wielkiego parowca Peninsular and Orient
Company”, który szedł do Indii, a po drodze wstępował do Adenu,
Mombassa i Zanzibaru. W Adenie czekała ich druga depesza, brzmiąca: „Dzieci są z nami – zdrowe – chłopiec bohater.” Po
przeczytaniu jej pan Rawlison odchodził prawie od zmysłów z
radości i ściskając dłonie pana Tarkowskiego powtarzał: „Widzisz, to
on ją ocalił! jemu zawdzięczam jej życie!” – a pan Tarkowski nie
chcąc okazać zbytniej słabości odpowiedział tylko zaciskając zęby:
„Tak! dzielnie mi się chłopak spisał” – ale zostawszy sam w kabinie
płakał ze szczęścia. Nadeszła nareszcie chwila, w której dzieci wpadły w objęcia ojców. Pan Rawlison chwycił na ręce swój odzyskany, mały skarb, a pan Tarkowski długo trzymał swego bohaterskiego chłopca przy piersiach. Niedola ich minęła, jak mijają wichry i burze w pustyni. Życie wypełniło się na nowo pogodą i szczęściem, a tęsknota i poprzednia rozłąka powiększyła jeszcze radość. Dzieci dziwiły się tylko, że głowy tatusiów pobielały podczas rozłąki zupełnie. Wracali do Suezu wybornym statkiem francuskim należącym do kompanii „Messageries Maritimes”, pełnym podróżnych z wysp: Reunion, Mauritius, z Madagaskaru i Zanzibaru. Gdy rozeszła się wieść, że na pokładzie znajdują się dzieci, które uciekły z niewoli od derwiszów, Staś stał się przedmiotem powszechnej ciekawości i powszechnego uwielbienia. Ale szczęśliwa rodzina wolała zamykać się w wielkiej kabinie, którą im odstąpił kapitan, i spędzać tam chłodniejsze godziny na opowiadaniach. Brała w nich udział i Nel szczebiocąc jak ptaszek, a zarazem ku wielkiej wszystkich uciesze poczynając każde zdanie od „i”. Zasiadłszy więc na kolanach ojca i
podnosząc ku niemu swe śliczne oczki mówiła w ten sposób: „I
tatusiu! I nas porwali, i wieźli na wielbłądach – i Gebhr mnie uderzył
– i Staś mnie bronił – i przyjechaliśmy do Chartumu – i tam ludzie
marli z głodu –i Staś pracował, żeby dostać dla mnie daktyli – i
byliśmy u Mahdiego –i Staś nie chciał zmienić religii – i Mahdi
wysłał nas do Faszody – i potem Staś zabił lwa i wszystkich – i
mieszkaliśmy w wielkim drzewie, które się nazywa »Kraków« – i
King był z nami – i miałam febrę – i Staś mnie wyleczył – i zabił
wobo – i zwyciężył Samburów – i był zawsze dla mnie dobry,
tatusiu!.
W pustyni i w puszczy, zakończenie, str. 5 tłumacz angielskiego fragment 20