309 Grzmoty zapowiadające suszę odzywały
biuro tłumaczeń się ustawicznie na krańcach widnokręgu. Około godziny trzeciej, gdy słońce przechyla się na zachodnią stronę nieba, Staś podniósł karawanę na nogi i ruszył na jej czele ku wschodowi. Ale szło teraz za nim zaledwie siedemdziesięciu ludzi, a i to co chwila któryś z nich kładł się obok swego pakunku, aby już nie powstać. Upał zmniejszył się o kilka stopni, ale był jeszcze straszny. W nieruchomym powietrzu unosił się jakby czad. Ludzie nie mieli czym oddychać, a nie mniej poczęły cierpieć i zwierzęta. W godzinę po wyruszeniu padł znowu jeden koń.
Saba robił bokami i ział; z wywieszonego sczerniałego języka nie spadała mu ani kropla piany. King, przywykły do suchych afrykańskich dżungli, cierpiał mniej widocznie, lecz począł być zły.
Jego małe oczki połyskiwały jakimś dziwnym światłem, Stasiowi, a
zwłaszcza Nel, która co jakiś czas przemawiała do niego, odpowiadał
jeszcze gulgotaniem, ale gdy Kali przeszedł niebacznie koło niego,
chrząknął groźnie i machnął tak trąbą, że byłby go zabił, gdyby nie
to, że chłopak odskoczył w porę na stronę. Kali miał oczy zaszłe krwią, żyły na szyi rozdęte i wargi popękane tak jak i inni Murzyni. Koło godziny piątej zbliżył się do Stasia i tępym głosem, który z trudnością wychodził mu z gardła, rzekł: – Panie wielki, Kali nie móc iść dalej. Niech już tu nadejdzie noc. A Staś przemógł ból w szczękach i odpowiedział z wysiłkiem: – Dobrze. Stańmy. Noc przyniesie ulgę. – Przyniesie śmierć – szepnął młody Murzyn. Ludzie pozrzucali z głów ładunki, ale ponieważ gorączka w ich zgęstniałej krwi doszła już do najwyższego stopnia, więc tym razem nie pokładli się od razu na ziemię. Serca i tętna w skroniach, w rękach i nogach biły im tak, jakby miały pęknąć za chwilę. Skóra na 310 ciałach zsychając się i kurcząc poczęła ich swędzić; w kościach odczuwali jakiś niesłychany niepokój, a we wnętrznościach i gardzielach ogień.
W pustyni i w puszczy, rozdział 45, str. 5 biuro tłumaczeń fragment 20