271
Na ten widok zahartowany i przywykły do niebezpieczeństw
chłopak w mgnieniu oka zrozumiał, że jeśli nie odzyska zimnej krwi,
jeśli nie zdobędzie się na spokój, przytomność, jeśli źle strzeli i tylko
zrani napastnika, choćby nawet ciężko, to dziewczynka musi zginąć. Lecz umiał już do tego stopnia nad sobą zapanować, że pod wpływem tych myśli ręce jego i nogi stały się nagle spokojne jak stalowe sprężyny. Jednym rzutem oka dojrzał ciemną cętkę w pobliżu ucha zwierzęcia – jednym lekkim ruchem skierował ku niej lufy strzelby i wypalił. Huk wystrzału, krzyk Nel i krótki chrapliwy ryk ozwały się w tej samej chwili. Staś skoczył ku Nel i zastawiwszy ją własnym ciałem zmierzył znów do napastnika. Lecz drugi strzał okazał się całkiem zbyteczny, albowiem straszliwy kot rozpłaszczył się i leżał jak łachman, nosem przy ziemi, z pazurami wbitymi w trawę, prawie bez drgawek.
tłumacz polski Pękająca kula odwaliła mu cały tył głowy wraz z kręgami karku.
Nad oczyma bieliły mu się krwawe, poszarpane zwoje mózgu. A mały myśliwiec i Nel stali przez jakiś czas spoglądając to na zabite zwierzę, to na siebie i nie mogąc ani słowa przemówić. Lecz potem stała się rzecz dziwna. Oto ten sam Staś, który przed chwilą
272
byłby zdumiał swą zimny krwią i spokojem najwytrawniejszych
strzelców całego świata, pobladł nagle, nogi zaczęły mu się trząść, z
oczu puściły mu się łzy, a następnie chwycił głowę w dłonie i zaczął
powtarzać:
– O, Nel, Nel! gdybym ja nie był wrócił!. I opanowało go takie przerażenie, taka jakaś spóźniona rozpacz, że każda żyłka drgała w nim, jak gdyby dostał febry. Po niesłychanym napięciu woli i wszystkich sił duszy i ciała przyszła nań chwila słabości i folgi. W oczach stanął mu obraz strasznego zwierza spoczywającego z zakrwawioną mordą w jakiejś ciemnej jaskini i szarpiącego ciało Nel. A przecież tak być mogło i tak by się stało, gdyby nie był powrócił! Jedna minuta, jedna sekunda więcej – i byłoby za późno. Tej myśli nie mógł po prostu przenieść. Skończyło się wreszcie na tym, że Nel, ochłonąwszy z przerażenia, musiała go pocieszać. Małe, poczciwe stworzenie zarzuciło mu obie rączki na szyję i płacząc także, poczęło na niego wołać tak głośno, jakby go chciało ze snu rozbudzić: – Stasiu! Stasiu! mnie nic! Patrz, że mi nic. Stasiu! Stasiu! Lecz on przyszedł do siebie i uspokoił się po długim dopiero czasie. Zaraz potem nadszedł Kali, który usłyszawszy strzał niedaleko od obozu i wiedząc, że bwana kubwa nie strzela nigdy na próżno, przyprowadził z sobą konia dla zabrania zwierzyny.
W pustyni i w puszczy, rozdział 39, str. 6 tłumacz polski fragment 20