Zanim Staś i młody Murzyn poodciągali na boki wąwozu
reklama sms zabitych Arabów i ciężkie cielsko lwa, słońce zniżyło się jeszcze i wkrótce miała zapaść noc. Ale niepodobna było nocować w sąsiedztwie
trupów, więc chociaż Kali ukazując na zabitego zwierza głaskał się
po piersiach i powtarzał mlaskając językiem: „Msuri nyama” (dobre,
dobre mięso), Staś nie dał mu się zająć „nyamą”, a natomiast kazał
mu łapać konie, które pouciekały po strzałach. Czarny chłopak
wywiązał się; z tego nadzwyczaj zręcznie, zamiast bowiem gonić je
wąwozem, w którym to razie byłyby uciekały coraz dalej, wdrapał się
na górę i skracając sobie drogę przez wymijanie zakrętów, zabiegł
spłoszonym rumakom drogę od przodu. W ten sposób schwytał z łatwością dwa, a dwa inne napędził na Stasia. Tylko koni Gebhra i Chamisa nie można już było odszukać, ale i tak pozostały cztery, nie licząc objuczonego namiotem i rzeczami kłapoucha, który wobec tragicznych wypadków okazał prawdziwie filozoficzny spokój. Znaleziono go za zakrętem, szczypiącego dokładnie, ale bez pośpiechu, trawę rosnącą na dnie wąwozu. Mierzyny sudańskie przyzwyczajone są w ogóle do widoku dzikich zwierząt, ale boją się lwów, było więc sporo trudności z przeprowadzeniem ich obok skały, przy której czerniała kałuża krwi.
Konie chrapały rozdymając nozdrza i wyciągając szyje ku zakrwawionym kamieniom, wszelako gdy osioł postrzygłszy tylko nieco uszyma przeszedł spokojnie, przeszły i one. Noc była tuż, ujechali jednak około kilometra i zatrzymali się dopiero w miejscu, w którym wąwóz rozszerzał się znów w małą, amfiteatralną dolinkę, porośniętą gęsto cierniem i krzewami kolczastej mmozy.