85 I w Sabie zaszły jednak znaczne zmiany. Piersi i kark miał zawsze potężne, ale boki mu zapadły, przez co wydawał się jeszcze wyższy. W jego oczach o zaczerwienionych białkach było teraz coś dzikiego i groźnego. Do
tłumaczenia ustne Nel i do Stasia był przywiązany jak i poprzednio i pozwalał robić z sobą, co im się podobało. Chamisowi kiwał jeszcze niekiedy ogonem, ale na Beduinów i Sudańczyków warczał albo kłapał swymi strasznymi kłami, które uderzały wówczas o siebie jak stalowe bretnale. Idrys i Gebhr poczęli się go po prostu bać i mimo
usługi, jaką im oddał, znienawidzili go do tego stopnia, że byliby go
prawdopodobnie zabili z owej zdobycznej strzelby, gdyby nie chęć
przywiezienia Smainowi osobliwego zwierzęcia i gdyby nie to, że
minęli już Assuan. Minęli Assuan! Staś myślał o tym ciągle i w duszę poczęła mu z wolna wkradać się wątpliwość, czy pościg ich dogoni.
Wiedział
wprawdzie, że nie tylko właściwy Egipt, który kończy się za Wadi-
Halfa, to jest za drugą kataraktą, ale i cała Nubia jest dotychczas w
ręku rządu egipskiego, ale rozumiał, że za Assuanem, a zwłaszcza za
Wadi-Halfa, pogoń będzie trudniejsza, a rozkazy rządu niedbalej
wykonywane. Miał tylko jeszcze nadzieję, że ojciec wraz z panem
Rawlisonem po urządzeniu pogoni z Fajumu sami udali się do Wadi-
Halfa parowcem i tam, uzyskawszy od rządu żołnierzy na
wielbłądach, będą starali się przeciąć drogę karawanie z południa. Chłopak wyrozumował sobie, że na ich miejscu byłby tak właśnie zrobił, i dlatego uważał przypuszczenie swe za bardzo prawdopodobne. Nie zaniechał jednak myśli o ratunku na własną rękę. Sudańczycy
chcieli mieć proch do zdobycznej strzelby i w tym celu postanowili
porozkręcać kilkanaście ładunków sztucerowych, więc powiedział
im, że on sam tylko potrafi to zrobić, i że gdy który z nich weźmie się
do tego nieumiejętnie, wówczas ładunek wybuchnie mu w palcach i
pourywa ręce. Idrys bojąc się w ogóle rzeczy nieznanych i wynalazków angielskich postanowił wreszcie powierzyć chłopcu tę czynność. Staś wziął się do tego chętnie, naprzód w nadziei, że silny angielski proch rozsadzi przy pierwszym strzale starą arabską strzelbę, a po wtóre, że będzie mógł ukryć trochę ładunków. Jakoż poszło mu to łatwiej, niż myślał. Niby to pilnowano go przy robocie, ale Arabowie poczęli zaraz gadać między sobą i wkrótce zajęli się więcej rozmową niż dozorem. Ostatecznie ta ich gadatliwość i wrodzone niedbalstwo pozwoliło Stasiowi ukryć w zanadrzu siedem ładunków. Teraz należało się tylko dobrać do sztucera. Chłopiec sądził, że za Wadi-Halfa, to jest drugą kataraktą, nie będzie to rzeczą zbyt trudną, gdyż przewidywał, że czujność Arabów zmniejszać się będzie w miarę, jak będą bliżej celu. Myśl, że będzie musiał pozabijać Sudańczyków i Beduinów, a nawet i Chamisa, przejmowała go zawsze dreszczem, ale po morderstwie, którego dopuścili się Beduini, nie miał już żadnych skrupułów.
W pustyni i w puszczy, rozdział 13, str. 2 tłumaczenia ustne fragment 20